Als ik in de herfst deze paddenstoel zie, moet ik altijd direct denken aan het liedje ‘Op een grote paddenstoel’. Als kind geleerd, maar het zit nog steeds in mijn hoofd en het wordt geactiveerd bij dit beeld.
Het gebeurt gewoon, het is er al voordat ik er bewust over na kan denken. In dit geval is dat vrij onschuldig, het is hooguit irritant om vervolgens de hele dag dat oude kinderliedje in mijn hoofd te hebben.
Zoals het met deze paddenstoel gebeurt, gebeurt het ook op andere manieren. Een geur, een plek, een blik in iemands ogen, een opmerking. Nog voordat je het doorhebt, komt er een gedachte of een overtuiging naar boven die gelinkt kan zijn aan iets van lang geleden.
Maar soms zijn die conditioneringen een stuk minder onschuldig.
Een opmerking van iemand die meteen het stemmetje activeert dat zegt: zie je wel, ik deug nergens voor.
Een blik in iemands ogen waardoor je ogenblikkelijk gelooft dat je niet goed genoeg bent.
Een grapje waar jij niet om kunt lachen omdat er onbewust direct iets anders geraakt is: een diepe onzekerheid over jezelf.
Brené Brown heeft het in haar boek ‘Sterker dan ooit’ heel mooi over ‘de verhalen die we onszelf vertellen’. Het zijn de verhalen die zich al opdringen voordat we ons ervan bewust zijn en op basis waarvan we conclusies trekken over onszelf (of de ander) die meer dan eens onterecht blijken te zijn. Verhalen die vaak voortkomen uit het verleden, maar die we blijven herhalen. Ook als het heden niet meer lijkt op vroeger. Ook als jij allang veranderd bent. En misschien klopten ze überhaupt al nooit.
Zij nodigt uit om ‘de verhalen die je jezelf vertelt’ te delen met anderen. Zodat je kunt onderzoeken of ze eigenlijk nog wel waar zijn. En zodat je er een ander, nieuw verhaal van kunt maken; een verhaal dat past bij het hier en nu en bij wie je werkelijk bent.
Ik heb mezelf heel wat van die verhalen verteld en doe dat nog steeds. Het delen ervan helpt mij om de waarheid naar boven te halen en waar nodig mijn verhalen te herschrijven.
Ik heb namelijk liever de hele dag een kinderliedje in mijn hoofd dan negatieve overtuigingen over mezelf die niet (meer) waar zijn maar me wel klein houden.