Dwarrelen
Samen met een vriendin/collega begeleid ik dit jaar een groep vrouwen tijdens een ‘reis door de seizoenen op weg naar lichter leven’. Na de lente en de zomer was nu de herfst aan de beurt. Daarbij stond onder andere het woord dwarrelen centraal.
De herfst staat vaak symbool voor loslaten. We willen allemaal graag dingen kunnen loslaten, maar dat voelt regelmatig ook zwaar en moeilijk. Het woord dwarrelen zorgt voor een ander beeld: blaadjes die niet als een blok naar beneden vallen, maar op de wind meegenomen worden en uiteindelijk zachtjes landen op de grond. Dat voelt meteen veel lichter en luchtiger.
Het beeld van die dwarrelende blaadjes liet ons nog iets zien. Als wij iets losgelaten hebben, willen we ervan af zijn. We willen dat het helemaal weg is, hup opgeruimd, klaar. Maar als we naar de natuur kijken, werkt het helemaal niet zo. De blaadjes die naar beneden zijn gedwarreld, blijven liggen. Daar op de grond hebben ze ook een functie: voedsel en bescherming voor het leven op en onder de grond, bijvoorbeeld voor de zaden die net als de blaadjes losgelaten zijn en die zo in vruchtbare grond kunnen ontkiemen.
De herfst laat ons zien dat loslaten soms misschien luchtiger mag en kan zijn; dat we dingen meer mogen laten dwarrelen en dat we als we iets hebben losgelaten het nog niet volledig weg hoeft te zijn. Misschien mag het vanaf die nieuwe plek op een andere manier nog ergens aan bijdragen.
Tijdens de avond kozen we voor de dialoogcirkel als vorm om onze gedachten hierover verder te laten dwarrelen en te delen; het werd een mooie, waardevolle avond.
Wat mag jij misschien meer laten dwarrelen deze herfst?