Je eigen koers bepalen

Een tijdje geleden liep ik op de Veluwe een lange route die was aangegeven met gele pijlen. Het was zo’n wandeling waarbij je moeiteloos in een ritme komt. Ik liep stevig door, genoot van de rust en kon mijn gedachten heerlijk laten gaan, zonder me druk te hoeven maken over de route. Zolang ik de pijlen volgde, zat ik goed.  

Tot ik na een kilometer of tien bij een kruispunt kwam… zonder pijl.

Ik bleef staan. Had ik iets gemist? Ik liep een stuk terug en keek opnieuw, maar vond niets. Daar stond ik dan. Niet verdwaald, maar ook niet meer zeker van de weg. Een licht gevoel van onrust bewoog zich door me heen. Doorgaan zonder richting voelde onprettig, maar de route dan maar omgekeerd teruglopen trok me ook niet echt.

Toen ik stopte met zoeken naar de gele pijlen, ontstond er ruimte. Ik pakte mijn telefoon, opende Strava en koos een route die op dat moment logisch voelde. Geen zekerheid, maar wel een richting die logisch leek. Een paar kilometer later stond ik inderdaad weer bij de auto.

Kruispunten
Dat moment op het kruispunt herken ik ergens ook bij de vrouwen met wie ik werk.

Ze zijn goed in wat ze doen. Ze weten precies wat er van hen verwacht wordt en leveren ook. Aan de buitenkant klopt het, ze volgen keurig de gele pijlen.

Maar ergens onderweg zijn ze gestopt met checken of die route ook nog klopt voor hén. In gesprekken stemmen ze af op de ander, in keuzes houden ze rekening met de ander, in lastige situaties zoeken ze naar manieren om het voor anderen goed te doen.
Tot ze op een punt komen waarop het begint te wringen. Ze zeggen niet wat ze eigenlijk willen zeggen, ze lopen gesprekken uit met een knoop in hun maag. Ze denken achteraf; waarom zei ik dit niet gewoon. Ze blijven geven, aanpassen en oplossen, maar raken daarin zichzelf langzaam kwijt.  

En dan ontstaat er iets dat lijkt op dat moment op dat kruispunt: twijfel sluipt erin, terugkijken, nog een keer proberen het beter te doen. Ze blijven buiten zichzelf zoeken naar bevestiging dat ze op de goede weg zitten.  

Terwijl er feitelijk iets anders nodig is: stoppen met zoeken naar de volgende pijl, stilstaan en opnieuw leren voelen wat voor hen klopt. Zodat er ruimte ontstaat om hun eigen koers te kiezen.

En ja, dat voelt ongemakkelijk. Onzeker soms ook. Zeker op die momenten die spannend zijn.
In een gesprek waarin ze normaal zou inschikken.
In een keuze waarin ze anders automatisch voor het belang van de ander gaat.
In een moment waarop ze zichzelf normaal gesproken voorbijloopt.

Je eigen kompas
Je eigen koers ontstaat niet doordat je alles zeker weet of het hele pad overziet, maar doordat je jezelf serieus neemt op de momenten dat het schuurt. Daar begint stevigheid.

Sta jij op zo’n kruispunt en merk je dat je blijft hangen in aanpassen, twijfelen of overdenken? Dan is het tijd om het anders aan te pakken. Niet langer zoeken naar de volgende gele pijl, maar leren vertrouwen op je eigen kompas.

Ik help je daar graag bij door samen te kijken naar wat er in jouw dagelijkse praktijk gebeurt en hoe jij daar anders in kunt bewegen. Zacht en scherp tegelijk.

Direct de eerste stap zetten? Plan een Proefsessie in, dan gaan we samen op pad.